kara

kolay bir giriş olsun kara üzerine yazılanların başlangıcı. zor olan başlama kısmını yine elden geldiğince geçiştir. kendine aldığın notları unutmamak için hafızanla girdiğin kavgadan yenik çıktığın için çekecek olduğun cezayı da yarı yarıya pay et; kendine ve hafızana. sana çirkin oyunlar oynayan beynini bu işten karlı çıkarma.

içinde beliren karanlığın renginin ne olduğunu keşfedemiyorsun. bir sıkıntı hali ile tanımlayıp, boş veriyorsun. çocukluk korkularını gençliğine taşımayı başarmış her aptal gibi, saçma ayinlerine devam etmek de seni rahatsız etmiyor. hele hele kendi kendine karakter tahlili yapacak kadar kendini beğenmiş olman umurunda değil.

satır satır sildikten sonra yazdıklarını, noktasına virgülüne dokunmadan ortaya koyduğun safsatanın saçmalık derecesi üzerine edebilecek tek kelimen yok. yazık ki bu durumun içinden çıkmak için atman gereken adımları bilmiyorsun. bu bilgisizliğin yegane sebebi sorunu çözümleyememiş olman. daha kendi kendine neyin yanlış olduğunu bile itiraf edemiyorsun. içindeki karanlığın bir kara delik olduğunu düşünüp, korkulara sarılman da bundan kaynaklanıyor. içindekinin ne olduğunu bilmiyorsun! sadece tahmin ediyorsun. tahminlerin yüzünden bu belirsizlik seni sarmalıyor. dört kolla sarıldığın ilkelerin, kesin düşüncelerin birer birer yıkılırken, farklı bir insan olma yolunda attığın adımları görmüyorsun bile.  kişi attığı adımları göremezse nasıl yürüdüğünü fark eder? hangi yoldan gittiğini bile bilmeyen bir gezginsin. bir planın yok. nedense planının olmamasına duyduğun hayranlık zaman zaman seni pişmanlığa sürüklüyor.

hayatın seni sürüklediği yere değil de senin seçtiğin yerde olmaya başladığında ise rahatsız olmaya başlıyorsun. karanlığın içine düştüğünü hissedip panik yapıyorsun. yavrularına yiyecek bulamamış kuş gibi endişeleniyorsun. güneş batmadan doyurman gereken ruhunu o gece aç bırakıp, sessizce ağlıyorsun. ağlamana devam et, gökten üç elma ha düştü ha düşecek.