nekrofili

savunacak tek kelime yok, işlenen suça dair. giriş cümlesi olarak kullanılabilecek en iğrenç cümleyi bulmak hiç de zor olmadı. farklılıklarımızı sergilediğimiz her anımızda, kendimizi savunmak için gösterdiğimiz çaba takdire şayan olur. gerçeğin peşinden koşmaktansa, zahirinin eteğinin altına girmeyi tercih edenlerdir, kahramanlık öykülerine konu olanlar. öykülerde yer bulamayanlar ise, kahramanlık yapamadıkları için kendilerini suçlu hissederler. yalanını kendine bile yediremeyen insan, sıradan olmayı sindirmekte hiç zorluk çekmez. iş bu noktada başlıyor dans. kıvraklıkta son nokta sahneleniyor şimdi. yalanlarımızla devam etmesini sağladığımız her döngü, sıra bize geldiğinde biraz daha doyuyor gerçekdışıya. savunmaya geçmemizin hiçbir insani açıklaması yok. farklıklarımızı gizlememizin de olmadığı gibi. döngülerimize duyduğumuz hayranlıkla karışık nefret, asıl kaynak olan bilmemeyi gizlemek için kullanılan bir araç sadece. beğenilerimizi seçmeye başladığımız gün, beğenmediklerimizi dile getirdik. hoşumuza gitmeyenleri söyledikçe kendimizi beğendik. kendine güven duyan her insan gibi kendini beğenmiş, egoist, narsist bir kişilik yaratmak zor olmadı. kandırılmışlığımızı baskılamak için kandırmaya ve yaptıklarımızı beğenmeye başladık. ihtiyaçlarımız o denli derin ki ölüm bile bizi, bizi sevmekten vazgeçiremez. nekrofilinin doğuşu da bu şartlı cümleyi temel alır.