kalem

bir yazarın elleri titremeye başlamışsa, bir şeylere dur demenin vakti çoktan gelmiş de geçiyor demektir. kendisini yazar sanan zavallı varlığın parmaklarını sabit tutamadığını fark etmesi ve bundan kaynaklanan sonsuza dek yazamayacak olma korkusu insana olmayacak şeyler yaptırabilir. yazmak yaşamsa eğer ve ben yazmaktan ayrı kalıyorsam, ellerimin titremesinden duyduğum korkunun kalbimin teklemesine yol açtığını da bilirim. ben ki yazmaya sevdalanmış aptal adam, yazmadan yaşayabilir miyim? benim konuşmaktan nefret ettiğim her anda, yazmaya koşmamla birlikte elimden kalemimi alsalar, yalvarırım, ayaklarına kapanırım; “kalbimi sökün alın, zincirlere vurun, işkenceler çekeyim uçsuz bucaksız hapislerde, saniyelerimi saat edin, vurun acımadan” derim. yeter ki almayın elimden kalemimi. hoş ben kalemim olmadan hiçbirine de bağıramam, yalvaramam... sesimi duyamazsanız eğer en büyük mirasımı alırsanız elimden, yaşamak için hiçbir sebep kalmaz kucağımda. kendimi büyüyüp giden çocukları yüzünden dizleri boş kalmış anneler gibi hissederim. nasıl yalvarsam size a kalpsizler! nelerimi vermezdim bilemezsiniz tek bir kalem için. tabi sizlere bunları da anlatamam, sözlerim inandırıcı değildir sizin için zerre... yazmaktan anlarım ben, işim budur, tek istediğim birkaç dakika verin kalemimi elime, izleyin raks eden kadını kağıtların üzerinde. ben ki elimdeki kaleme sımsıkı sarılmayı başaramamış ahmak, taşlar da yok ki etrafımda başlarımı vurmak için. kaleme sormayın, kalem bilemez onu nasıl sevdiğimi. size anlatacak değilim kalemle olan aşkımı. o kadar düşmedim fakat anlayın ne olur sustukça daha fazla susuyorum, tek istediğim kalemim ve benim dilenecek bir damla mecalim kalmadı. siz bilmez misiniz, kalemsiz yazarlar ruhen ölmüştür ve bedenen ölmeleri için de önlerinde hiçbir engel kalmamıştır... onları kimse tutamaz sadece kaybolup gitmek isterler bu dünyadan, kalemsiz yaşayamam ben, yaşamam…