bir şey

bazen kaçamak verdiğimiz bir cevapta, bazense merak ettiklerimizde işe yarayan ve bir o kadar da mütevazı görünen bir kurtarıcıdır “bir şey”.
“bana bir şeyler oluyor…” insanın bir şeylerin bilincine varıp meraklanmasıyla kendini ifade edebilmek için kullandığı bu cümlede, gerçekten bir dillenebilse olayı çözebilecek tek şeydir bir şey.
“bir şey yok, iyiyim…” fark edebildiniz değil mi? evet, aslında çok şey vardır bu cümlede. aslında fırtınalar kopuyordur da, insanoğlundaki o direnç bu fırtınaları gizlemeye yetebiliyordur. kim bilir o kelimenin yerine başka bir şey koyabilmektir belki de cesaret… evet, artık daha iyi anlaşılıyor.
insanın korkup da dillendiremediğinde, bir adım dahi atamadığında uydurduğu şeylerden biridir. çoğu zaman işe yaramıştır da. artık alışılmışın da ötesine geçebildiğinden insanları koparabilmektedir. (git, gideceksen bekleme - başka bir şey söyleme…)
tiryakisi yaptıklarını süründürür fark ettirmeden. bir şeyin tiryakisi olmak neden bu kadar kötüdür ki? bunu düşününce insanın aklına hiçbir şeyin vazgeçilmez olmaması gerektiği geliyor. neden insanlar vazgeçmek zorunda kalır? vazgeçmemek bencilliktir aslında. bu durumda vazgeçebilmek de sabredebilmek gibi büyük bir erdem…
“bir şey dicem ama kızma…” bazen de böyle belli eder kendini. kopacak bir fırtınayı önden koşa koşa gelip de haber vermiştir işte. kabak hiç onun başına patlamaz ama! aslında suçlu değil görünür de ispiyonlamaya da gerek yok ki! insandan yapmasını istemediği düşüncesizlikleri kendisi yapmaktadır, devlet adamı gibi… ülkeyi götürseler de o yine masum olduğunu düşündürtür insana. saklanacak bir delik bulur her zaman. yaptığı ortadadır ama bir kişinin de çıkıp “sen de suçlusun!” diyecek hali kalmamıştır ki zaten hiç kimsenin öyle bir hakkı da yoktur. dokunulmazlık diyorlar buna. oysa bana o kadar çok dokunuyor ki…
yazının sonuna yakışan bir şey bulmuşken, uzatmamakta fayda var…
“bir şey varsa bir şey vardır
bir şey yoksa çok şey vardır
çok şey varsa bir şey yoktur
çok şey yoksa bir şey vardır”
eda