başlangıç

her şey için aynıdır, başlangıç hep zor olmuştur. saçmalama yetkimi sonuna kadar kullanmak istiyorum. yazı yazmanın mutluluk olduğunu bildiğimden midir nedir parmaklarımı kullanıyorum kendi egolarım için. iç huzurumu sağlamak için parmaklarıma yükleniyorum. acıdan kıvransalar da bırakmıyorum. hayatta tek acı çektiren ben; tek acı çeken de parmaklarım değil ya bu biraz rahatlatıyor beni. birazcık daha kişiliğimi çözebilmiş olsaydım, konuşmaktan ve yazmaktan aldığım zevki bırakırdım herhalde. elime geçtiğinde bıkardım, salıverirdim. zaten herkesin çabası bir şeye ulaşmak değil mi? ulaşmak için yakıp yıkmak… tek farkımız var ben parmaklarımın laktik asit seviyesiyle oynuyorum onlarsa çocukların gelecekleriyle. aynı şeyi yapmıyor muyuz? geleceği inşa etmek insana verilmiş bir hediye ve bunu sonuna kadar kullanıyoruz, inansak da inanmasak da..